Νέες Οδηγίες #178 Ο Τρίτος Απεργοσπάστης

 

Όταν η έναρξη κηρυχθεί της Μεγάλης Απεργίας,

θα μαζευτούμε όλοι στην αυλή του Εργοστασίου.

Θα κοιταχτούμε στα μάτια μεταξύ μας

και θα φωνάζουμε για την εμπιστοσύνη χωρίς φωνές,

θα μιλάμε για την αλληλεγγύη χωρίς ομιλίες,

χωρίς  διαλόγους για το σκοπό θα συζητάμε.

- μόνο με τα μάτια –

 

Σε μια ανύποπτη στιγμή θα ξεμυτήσει από τη μάζα μας ένας γεράκος,

τρομαγμένος και οσφυοκάμπτης,

και θα προχωρήσει προς την ανοικτή πόρτα του Εργοστασίου.

Πίσω δεν θα γυρίσει να μας κοιτάξει.

Θα μπει.

Θα κοιταχτούμε στα μάτια μεταξύ μας

και θα φωνάξουμε την απαξίωση με ψιθύρους

και θα χλευάσουμε την προδοσία με βλοσυρές ματιές

και τον πρώτο απεργοσπάστη με σάλιο στεγνό θα φτύσουμε.

Μα δεν θα αντισταθούμε,

στο κάτω-κάτω, τι μπορεί να κάνει ένας γεράκος μόνος

σε ένα εργοστάσιο τεράστιο όσο το παν;

Μια μηχανή μέσα θα σφυρίξει.

 

Σε λίγες ώρες απραξίας

ένας μεσήλικας θα αποσπαστεί

και θα προχωρήσει με τους ώμους ανασηκωμένους προς την πόρτα ανοικτή.

Θα γυρίσει να μας κοιτάξει τρομαγμένος και διστακτικός.

Μα θα περάσει μέσα,

κι ας ξέρει πως εκείνη τη στιγμή

καίνε οι πνεύμονές μας

όπως καίγανε προ ολίγου του ιδίου.

Μας ακούει να φωνάζουμε την ντροπή με τις αληθινές φωνές μας.

Μας ακούει να ορυόμαστε για την αθέτηση της υπόσχεσης με οργή.

Με το όνομά του τον φωνάζουμε,

δεν απαντά.

Κραυγάζουμε συνθήματα άγρια, μα δεν φοβόμαστε τον εργοδότη,

με δυο απεργοσπάστες,

το Εργοστάσιο δεν θα παράξει.

Μια μεγαλύτερη μηχανή φυσάει καπνό από το δεξιό φουγάρο.

 

Κατά το σούρουπο

με την απέραντη ηρεμία της πόλης σαγηνευμένη,

η απεργία  μας ήρεμη αναμένει μια απάντηση για τη μισθοδοσία.

Μέσα η συντεχνία συνομιλεί.

 

Ένας τρίτος απεργοσπάστης ξεμυτάει δειλά μέσα στα σκοτεινά.

Αδράττομαι της ευκαιρίας ετούτης για να τρέξω προς την πόρτα

γιατί πάντα επίστευα ότι το αφεντικό θα με εμπιστευτεί περισσότερο

αν του δείξω ότι εγώ θα είμαι πάντα στο πλευρό του, ότι κι αν γίνει,

γιατί είμαι ο πιο νεαρός σε ηλικία,

γιατί έχω ανάγκες,

γιατί δεν ξέρω τι είναι πιο ανήθικο,

να προδίδω τον εργοδότη μου

ή την απεργία,

γιατί είμαι εγώ που αξίζω να εργάζομαι κι όχι όλοι αυτοί πίσω μου,

μα στα τρία βήματα με πήραν χαμπάρι,

οργισμένοι χυμήξανε επάνω μου,

- ωχ, ο πόνος της Δικαιοσύνης της Μάζας -

δεν τον περίμενα τόσο λυτρωτικό,

οι πέτρες το βράδυ είναι πιο λευκές από ότι ενόμιζα,

τα ρόπαλα είναι πιο μαλακά όταν δεν τα διακρίνεις,

το αίμα είναι λιγότερο κόκκινο

και πιότερο δροσερό

 στο δέρμα σου σαν κυλάει,

αν δεν είσαι ο σωστός τελικά,

αν σου αξίζει η μοίρα που επέλεξες.

 

Ήμουνα εγώ φαίνεται ο τρίτος απεργοσπάστης,

μα τώρα δεν θυμάμαι,

γιατί η Τρίτη μηχανή δεν ξεκίνησε,

αφού δεν πρόλαβα να εισέλθω,

μον αρχίσανε μετά από την αποτελείωσή μου ένα πραξικόπημα

του οποίου την έκβαση

δεν θα μάθαινα ποτέ.

 

Για λίγο καιρό να μάχονται

τους παρακολούθησαν

ο γεράκος και ο μεσήλικας

με τη μούρη να αχνίζει κολλημένη σε ένα τζάμι του εργοστασίου

και με το περίστροφο του αφεντικού στον κρόταφό τους

υπό των ήχο των δύο μηχανών να δουλεύουν

χωρίς προϊόν.

 

© Χρίστος Ρ. Τσιαήλης

Νέες Οδηγίες #177 Οι Μάχες της Ενοχής Και της Ανάγκης – Είμαι το λουλούδι.

(Επειδή εγώ δεν θέλω, σας παρακαλώ κάντε εσείς το ακόλουθο ποίημα share στα facebook, twitter, και ότι άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχετε. Το αξίζει το ταπεινό λεμονάκι, δεν νομίζετε;)

 

Θυμάσαι τι πάτησες εχθές σαν πήγαινες σχολείο;

- δεν το νομίζω -

Πολύ ελαφρύ ήμουνα για να με αισθανθείς,

στη σόλα σου δεν άσκησα αντίσταση για να σκοντάψεις,

κι ήταν ο μίσχος μου άσχημα ποτισμένος κι έτσι δεν ξεζούμισα

να σου λερώσω έστω και τόσο δα το μαύρο σου καστόρι,

ή για να σε ρωτήσει η μάνα σου τι έκανες και λέρωσες την πρωτοφορημένη κάλτσα.

 

Θυμάσαι καθόλου πού περπάτησες στα όρια του χωραφιού και της ασφάλτου;

Όχι, δεν ήμουνα σε κήπο,

ένα ακριβό λουλούδι σκλαβωμένο και παραχαϊδεμένο,

και δεν βλάστησα σε κάποιο δέντρο για να γίνω φρούτο,

κι ούτε στηρίχτηκα με ένα κοτσάνι σε κάποια χοντρή μάνα.

Είχα βλαστό δικό μου, είχα τις ρίζες μου στο χώμα και στις πέτρες,

είχα και στήμονες, γαμώτο,

πρώτοι σε είδανε που σίμωνες και φώναζαν απεγνωσμένα,

μα τους αγνόησα,

δεν θα με πατήσεις, έλεγα.

Είχα και ύπερο, που τσίγκλησε τις ωοθήκες μου,

- γεννήστε, γεννήστε -

τους φώναζε,

μα εκείνες δεν νοιαστήκανε,

 - όμορφο είναι το λουλούδι μας,

κανείς δεν θα’θελε να το πατήσει... –

μου φάνηκε πως σκέφτηκαν,

και με διαπέρασε θυμάμαι η σκέψη ετούτη,

περηφάνια με γέμισε εκείνη τη στιγμή ενώ ερχόσουνα,

με γέμισε ελπίδα,

σήκωσα το ανάστημά μου ευθυτενώς,

για να με δεις,

για να με αγαπήσεις,

για να σκύψεις να μυρίσεις

τη διακριτική ευωδία μου,

γιατί εγώ σε ερωτεύτηκα όντως,

σαν σε είδα από μακριά,

για τα ξανθά σου μαλλιά,

για την υπέροχη σχολική στολή,

για τις λευκές σου κάλτσες...

 

Μα εσύ δεν με αγάπησες ποτέ,

μέσα σε τούτο το συνεπακόλουθο ‘ποτέ’

των είκοσι μέτρων στο οπτικό σου πεδίο που εισήλθα,

δεν με πρόσεξες καν,

με αγνόησες.

 

Βρέθηκα να κλονίζομαι, να κλυδωνίζομαι μα και να συγκλονίζομαι

στης Βαβυλώνας τους Κήπους Κρεμμαστούς,

εις του Λονδίνου τους Κήπους τους Βασιλικούς,

στους Κήπους Κευκένοφ εις την Ολλανδία,

στη Θαϋλάνδη τους Κήπους της Παττάγια,

στης Γαλλίας τις Βερσαλίες,

και στο Βοτανικό Κήπο Ντε Κουριτίμπα εις τη Βραζιλία,

σε μια ειρωνική και άσεμνη επίθεση του κοινωνικού ασυνειδήτου του Γιουγκ,

γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν θα άνηκα σε ένα τέτοιο κήπο

γιατί είμαι και θα είμαι για πάντα της φυλής μου το ταπεινό αρχέτυπο...

 

Κι όσο στροβιλιζόμουνα στη φαντασία των κήπων,

σίμωνες αδιάφορα σφυρώντας προς την εκτέλεσή μου,

αγνοώντας με επιδεικτικά.

Δεν το εκτίμησα αυτό και δεν θα σε καταλάβω ποτέ.

 

- Μα θα ξέρω γιατί το έκανες, και τη γνώση αυτή δεν θα μου την στερήσεις-

 

Δεν ήμουνα ένα λουλούδι σταυροειδές για να με σεβαστείς,

ούτε ασύμμετρο σαν μία σέξυ ορχιδέα,

ή ένα ρόδο ρομαντικό και αρχοντικό,

ούτε και αστεροειδές, στα μάτια σου να λάμψω.

Δεν σπάρθηκα από μόνο μου να γίνω μια μυστήρια τουλίπα,

ούτε καν ακτινόμορφο δεν γεννήθηκα για να θαυμάσεις αποχρώσεις,

μια μαργαρίτα να μετρήσεις πιθανότητες.

Και πάλι αν ήμουνα επίσημα κρινοειδές θα ήμουν μεγαλύτερο,

και με τη γλώσσα μου τη μυτερή θα σε είχα κοροϊδέψει,

να θύμωνες,

να με έκοβες,

να με έδινες στο αγόρι που αγαπάς,

να πάρω δυο ώρες ζωής ακόμη,

να γίνω η ανάμνησή του,

να γίνει η ψυχή μου φωτοτυπία της αγάπης σας,

ίσως και να με πάταγε σε ένα ημερολόγιο,

αποξηραμένο να με ξαναανακάλυπτες όταν γεράσετε

και να δακρύσεις πάνω μου το τέλειο δάκρυ,

και να ζωντανέψω σαν σπίθα για μια στιγμή

πριν φύγεις για το Δημιουργό μας.

 

Μα έγινα το λουλούδι που επάτησες,

στη σόλα σου μια εφήμερη κηλίδα,

συνεκδοχικά κονιορτοποιημένη τις επόμενες βασανιστικές στιγμές

στου δρόμους, στα πεζοδρόμια και στων σχολείων σας τα μάρμαρα σοφά,

επειδή ήμουνα παρά ένα όξινο λεμονάκι, ένα αγριολούλουδο,

μια Οξαλίδα, αν θες να συστηθούμε,

κίτρινο μεσα στην κίτρινη γραμμή του περιθωρίου

μεταξύ της ζωής των ανθρώπων στην άσφαλτο

και της ζωής της Φύσης στα χωράφια της γης.

 

© Χρίστος Ρ. Τσιαήλης, Μάης 2013

Νέες Οδηγίες #177 Η Κβαντική Διεμπλοκή.

 

Εγώ μιλάω για το ένα

κι εσύ μου λες για το μηδέν

κι έρχεται ο Μέλανας Φιλόσοφος για να μας διαψεύσει.

Επιμένει ότι μπορούμε να δούμε

-αν το πιστέψουμε-

το μηδέν σου και το ένα μου

σαν μια οντότητα,

να διαπλέκονται μεταξύ τους ως ένα,

με όλα τα στοιχεία σου και όλα τα δικά μου

εις μία ουσία,

ένα λογισμό

και μία ύλη.

Δεν τον πιστεύω.

Κάνω ένα βήμα πίσω.

Ούτε ‘συ.

Κάνεις ένα βήμα μπρος,

εκεί που πριν ένα δευτερόλεπτο στεκότανε Αυτός.

Απορημένος κάνω κι εγώ ένα βήμα εμπρός.

Μπαίνουμε και εσωκλειόμαστε σε ένα μεταλλικό κουτί

που εμφανίστηκε σαν να τηλεμεταφέρθηκε ειδικά για μας,

και δεν γνωρίζουμε ακόμη ότι είναι ένας Υπερ-υπολογιστής.

Πληκτρολογεί κάποιος έξω μια εξίσωση.

Αγκαλιασμένος μαζί σου αρχίζω να υπολογίζω εκατομμύρια λύσεις.

Δεν γνωρίζω αν θα σταματήσουμε ποτέ

για να παραδόσουμε τις λύσεις παρακάτω για περισυλλογή.

Εν τω μεταξύ,

θα είμαστε όλοι εκεί,

στο ίδιο σημείο,

τετραγωνισμένοι και απόλυτοι,

ο Μέλανας Φιλόσοφος,

το ένα μου,

το μηδέν σου,

η Κβαντική,

η Διεμπλοκή,

και ένα σύμπαν που ξέχασα πίσω μου

μέσα απ’ τη συζήτηση αυτή.

Prayer: Oh Sacred English Thought

Prayer: Oh Sacred English Thought (re-posted during exam periods)

Oh sacred thought of English

in this time of exam worry come forth to visit

Come to ignite exhilaration to my injured spirit

Come to de-misery all this false alignment of fear of falling

For I really believe in your existence

And I truly envision myself enveloped in Wisdom Glory



Oh sacred thought of English

Bring forth your persistence as much as I now need it

In this time of uncertainty you are all I have to beat it

A memory of years and years’ learning

The teachers’ voices and their Advice burning

The texts, the exercises, the multiple choice could all echo in my head

If only your Holiness gave a push and were reborn from my forehead

Born again, born anew.



O holy English Knowledge you come with any name

Dressed up in Saxon vowels and stitched in solid consonants

Garmented in a fleshy syntax of Noun-Verb-Object frequency

So that I remember what I have forgotten and besieged

In years and years’ carelessness, effortlessness and juvenile delinquency I now regret.



Oh how much my temptation builds up in all this inglorious stress

To just let go and be engulfed inside my gamer forever

To go outside and run free in the fields with friends who do not care

But you whisper to me so welcomingly

That all carefreeness could be summed up on a day after tomorrow

Because the day of tomorrow requests from me things different

Deeper thoughts, philosophy and judgment

Fluency, argumentation and accent.

These are the values and techniques I need from you



Oh sacred English Wisdom inside my hippocampus carried unseen

Rise! Unveil in this basket I offer thee

All the vocabulary I have ever spoken, read, heard or seen

For it belongs to my mouth, my ears and my hands

These are my tools, these are my weapons, and these are my golden guns

For tomorrow in these Devilishly Demanding Tests

Only you may load the silver bullets up for me, oh Sacred English Thought.

For I will shoot with all my might from first page to the last.

απόφθεγμα 32

"Τη στιγμή που γενιούνται οι άνθρωποι σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου, από οποιασδήποτε τάξεως μάνα, και οποιασδήποτε φυλής, είναι η στιγμή που είναι ίσοι. Τη δεύτερη στιγμή είναι που αλλάζουν άρδην τα πάντα και αρχίζουν οι ανισότητες. Ζούμε σε ένα τραχύ κόσμο." (Χρίστος Ρ. Τσιαήλης)

Νέες Οδηγίες #171 Δνις Προσπάθεια.

Η δνις Προσπάθεια δεν θα γίνει ποτέ Κυρία και δεν πρέπει.

Γιατί πρέπει να ψάχνει πάντα τον τέλειο άντρα,

τουτέστιν να βελτιώνεται,

για να πείσει τόν άγνωστο κάποιον να προτιμήσει αυτήν.

Ποτέ δεν πρέπει να βρει τον Ένα και να τον παντρευτεί,

γιατί θα σταματήσει να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα,

να προσπαθεί.

 

Η δνις Προσπάθεια δεν πρέπει να μάθει ποτέ να κολυμπάει τέλεια,

παρά μόνο λίγο,

όσο για να έχει πάντα ένα βραδύτατο καρχαρία από πίσω

και μπροστά ένα δελφίνι γλυκύτατο,

να κυνηγάει και να κυνηγιέται,

κάθε στιγμή.

 

Η δνις Προσπάθεια πρέπει να πάσχει από την ασθένεια της Υπερκινητικότητας,

αλλιώς το όνομά της άλλο θα ήτανε.

Πρέπει να είναι αεικίνητη,

να ιδρώνει με μια πετσέτα στον ώμο

- για να κάνει πάντα χώρο για τις νέες εκκρίσεις -

να σκέφτεται πέντε κινήσεις μπροστά

σε κάθε επικείμενή της επικοινωνία με τον κάθε άνθρωπο

και να κάνει τέσσερις εντελώς λανθασμένες εκτιμήσεις και μία σωστή.

Μία είναι αρκετή.

- πάντα -

 

Η δνις προσπάθεια δεν πρέπει να ερωτεύεται πολλούς άνδρες,

για να μην έχει επιλογές,

για να μην αισθάνεται ελεύθερη,

για να έχει ένα στόχο, εφικτό αλλά και πολύ γλυστερό,

να της ξεφεύγει από τα χέρια συνεχώς,

μ’ αυτή τη ροή τον έρωτά της να τον ερμηνεύει.

Έτσι

Ακριβώς

Όπως

της

Συμβαίνει.

 

Η δνις Προσπάθεια πρέπει και να ξέρει να αναπνέει σωστά,

να εκπνέει δυνατά,

να μασάει το οξυγόνο σαν τσίχλα πριν το εισπνεύσει,

να ανοίγει τους πνεύμονες πιότερο κι απ’ ότι πρέπει,

μ’ ένα Τεράστιο Αναστεναγμό να διοχετεύει το άγχος της στο γύρω περιβάλλον,

εκτός του υπέροχου μπούστου της.

 

Η δνις Προσπάθεια πρέπει να πάσχει και από τη σοβαρή και ανίατη Ασθένεια του Ναρκισσισμού,

για να κοιτάζει πρώτα μέσα κι έξω της πώς μοιάζει

πριν ελέγξει και κατακρίνει τον πλησίον της.

Αλλά δεν θα πει τίποτα από τα πιο πάνω,

- απλά κρυφά θα αισθάνεται ότι υπερέχει -

για να μην διαφαίνεται τόσο εύκολα

η Τεράστια Υποτίμηση του Εαυτού της.

 

Στη δνίδα Προσπάθεια δε,

αρμόζει άμυνα να έχει ικανή,

στην ντοπαμίνη, την αδρεναλίνη, την τεστοστερόνη, στα οιστρογόνα και στην καφείνη.

Στην πρώτη γι’ αυτούς που αλκοόλ της πουλάνε για ύδωρ,

για να  θέλει κι άλλο, να ζαλίζεται

και να τα παρατάει,

γιατί δεν σταματάει κανείς εύκολα τη δνίδα Προσπάθεια.

Στη δεύτερη ορμόνη άμυνα θα έχει γι΄ αυτούς που τρόμο της προσφέρουν να αναμασάει.

Και για την τέρψη των πάντων στις τρίτες και τέταρτες ορμόνες θα αμύνεται επαρκώς,

για να είναι λιγότερο άντρας

και λιγότερο γυναίκα

από όλα τα όντα που την περιτριγυρίζουν,

και αντιστάσεις θα έχει πάντοτε και στην πέμπτη ουσία

για μια ελεγχόμενη, ήρεμη διέγερση του συμπαθητικού.

 

Η δνις Προσπάθεια θα έχει τεράστιο χιούμορ,

ξεγυμνώνοντας το κάθε ψεγάδι του καθενός με αστεϊσμούς

και ανακαλύπτοντας την ειρωνία

πίσω από κάθε σκέψη

πίσω από κάθε ιδέα

πίσω από κάθε επιστητό.

Μα θα έχει χάσει γρήγορα, στην πορεία την ικανότητα για γέλιο δυνατό,

Γιατί για τη δνίδα Προσπάθεια τα πάντα είναι δυνατά και προμελετημένα

Και τίποτα τυχαίο.

 

Η δνίς Προσπάθεια θα ενστερνιστεί όλες τις Υψηλές Αξίες,

την Ηθική, την Αρετή, την Ισότητα και τον Αλτρουϊσμό,

- μα -

Θα απωλέσει δυστυχώς την κάθε Ανθρώπινη Πιστοποίηση,

τον αυθορμητισμό, την αβρότητα, την άφεση

και τη φυσική, πρωτόγονή της μυρωδιά

από την Υπερβολική Κάθαρση

του δέρματος της ψυχής, του μυαλού και του κορμιού της.

 

Να ζει, οφείλει, η δνις Προσπάθεια, σε τέμενος κοντά, σε υπόγειο τάφο υγρό,

αλλά να λάμπει πάντοτε σαν ζωντανή

και να σφουγγαρίζει τις τριγύρω γειτονιές των Χριστιανών και των Εβραίων

των Βουδιστών και των Αθέων

με τα παρτέρια απάτητα,

με αγίασμα στον κουβά

και αφρό από του μανιασμένου σολωμού το σάλιο.

 

Και τέλος,

τη δνίδα Προσπάθεια θα πρέπει να μπορείς να την αναγνωρίζεις εύκολα.

-πριν σε σκλαβώσει-

Απ’ τις ουλές σ’ αγκώνες, γόνατα, και φρύδια,

που δεν κρύβει όπως κρύβει της ψυχής της τα γδαρσίματα.

Από τα φαγωμένα νύχια των ποδιών απ’ το περπάτημα στους μονοδρόμους.

Από την ομορφιά που εκχύεται από την όρεξη στα μάτια.

Από το αναψοκοκκίνισμα στα μάγουλα από τη θέληση για έργο.

Από τη γρήγορη ομιλία και τη σταθερότητα.

Κι από την αδιάλλακτη, σκληροτράχηλη και αναλλοίωτη καλοσύνη.

 

[Όλο πρέπει

Όλο κάντο

Όλο μπορείς

Όλο εμπρός

Όλο σταθερά και θετικά

και όλο έργο δίχα παύση,

δεν θα αργήσει η Σελήνη να σιμώσει στη ψυχή της,

Βαριά και σκοτεινή

Αμείλικτη

κι

Υπερμαγνητική.]

 

Η δνις Προσπάθεια θα σε επισκεφτεί απόψε, μεσάνυκτα,

Άνοιξε την καρδιά σου,

Αγκάλιασέ τηνα,

γιατί αλλιώς...

Έτσι κι αλλιώς μαζί δε θε να μείνετε για πάντα,

γιατί η δνις Προσπάθεια,

Δεν πρέπει

Και δεν θα γίνει

ποτέ

Κυρία.

Earth Day: Νέες Οδηγίες #16 Ολιστική Κονιορτοποίηση

Τα βότσαλα στην αμμουδιά χαλάνε το τοπίο γιατί τα πόδια μας πονάν, γι’ αυτό κι η θάλασσα συνέχεια τα χαϊδεύει ωσάν παιδιά της, να πολλαπλασιάζονται, να μικραίνουν, μέχρι τον τελευταίο αισθητό σεισμό,

 

άμμος χρυσή να γίνουν,

μαύρη να γίνουν άμμος,

να γίνουν κόκκινη άμμος.

 

Ν’ απλώνονται οι ωκεανοί σε επιφάνειες ευέλικτες και λείες, μεγέθη απόλυτα, ιδανικά, που η φύση προτιμά, που ο άνθρωπος προτιμά, να τρέχει πάνω και κάτω απ’ το νερό, ωσότου υπάρχει.  Έτσι κι εσύ, της φύσεως γόνος όντας, στο σύστημα υποτάσσεσαι, κι όταν στον κοινωνικό σεισμό τραντάζεσαι,

 

χρυσάφι η συνείδηση γίνεται,

πετρέλαιο γίνεται η συνείδηση,

γίνεται η συνείδηση πάθος.

 

Οι αμμουδιές τέλειες είναι, άνθρωπε. Να το πιστέψεις. Θωπεύω απόψε το όνειρό σου, αρχέτυπες, έγχρωμες εικόνες να παράξεις.  Να δεις ανάμεσα σε βότσαλα πως κάνουμ’ έρωτα για να αναπαραχθούμε, να νιώσεις την αλήθεια.  Τόσες γενιές που θρέψαμε κυλιόμενοι εδώ πάνω τα κονιορτοποιήσαμε τα βότσαλα και γίνανε άμμος. Αλλά έπειτα μην κλάψεις. Κανείς στη φύση ανθρακικός δεσμός δεν στεγανοσφραγίζεται. Καθώς αποδομείσαι, θηλαστικό ον, η συνείδηση τη φύση ξεπερνάει,

 

να γίνεται ο έρωτας φωτιά,

ο έρωτας να γίνεται πόνος,

και αίμα ο έρωτας να γίνεται.

 

Ελεύθερος ο άνθρωπος κι αδέσμευτος δεν αντέχει, μην κλάψεις τον πόνο να αποβάλεις, μην τρέξεις τα πέλματα στη λήθη της άμμου να βυθίσεις, μην αγγίξεις το λειωμένο δέρμα της σήψης των καιρών για τελευταία φορά, όλα αυτά μην τα κάνεις, για να θυμάται ο εγγονός του εγγονού του εγγονού σου πως σφάλαμε αλλά και πώς.  Τι πράξαμε και τι όχι και τα πάντα στης γης την επιφάνεια έγιναν της ερήμου σκόνη ζεστή, που παρέχει φροντίδα και αγάπη περίσσεια,

 

να γίνονται οι κοινωνίες των τερμιτών,

οι κοινωνίες να γίνονται των μελισσών,

των κατσαρίδων τα μιλιούνια να γίνονται.

 

© Χρίστος Π.Ρ. Τσιαήλης

01-10-98